گردد ، تا بهره بردارى از اين بخش - كه ناقص مطرح گشته است - براى ايشان امكانپذير شود . از جمله چيزهايى كه اين محورسازان مال به آن متوسّل مىشوند ، منحرف كردن درك مردم و آموختن سخنان و جهتگيريهاى باطل به مردم است . به همين منظور مسئوليّت ناكامى و بينوايى و ديگر دشواريهاى اقتصادى و بحرانهاى معيشتى مردم را به گردن تقدير و بخت مىاندازند « 1 » ؛ و اين انديشه را رواج مىدهند كه تفحّص براى دست يافتن به ريشه هاى فقر و علَّتهاى آن و بدبختى اقتصادى ، بايد در خارج ميدانهاى اقتصادى و سياست مالى حاكم بر اجتماع صورت پذيرد ، و در بيرون از چارچوب مسئوليتهاى فقاهت و حكومت اسلامى پى گرفته شود . و اين طرز تفكَّرى ويرانگر است ، كه بايد هر چه سختتر طرد گردد و اذهان مردم از استيلاى آن رهايى پيدا كند . سپس گوييم : اين امرى آشكار است كه مال را محور اصلى قرار دادن ، كه بر فرهنگ جامعه هاى تكاثرى سرمايه دارى و بر اخلاق و سياست و حكومت و صنعت و مبادلات آنها حاكم است ، به همين گونه بر گروههاى متكاثرى حكومت دارد كه ادّعاى مسلمانى مىكنند و لباس دين بر تن دارند . و اين خود امرى است كه براى طبيعت و ماهيّت تكاثر مالى و طاغوتيگرى اقتصادى ضرورت دارد . كسانى كه چنان مىپندارند كه با ماركسيگرى مبارزه مىكنند ، و مخالف با اين سخنند كه اقتصاد زير - بناى اجتماع است ، و در عين حال تكاثر را جايز مىشمارند و تجاوز و تعدّى مالى را طرد نمىكنند ، در تاريكستانى سياه به سر مىبرند و به گمان خود در جستجوى دميدن سپيدهء بامدادند ، در صورتى كه خود شالوده هاى شبى قيرگون را پى مىنهند . و هر چه نام عوض شود ،

--> « 1 » با اينكه پيامبر بزرگ توحيد ، محمّد بن عبد اللَّه « ص » ، و امام سترگ موحّدان ، امير المؤمنين علىّ بن ابى طالب « ع » ، و معلَّم داناى خداشناسى ، امام جعفر صادق « ع » ، حرمان محرومان و نيازمندى نيازمندان را به ظلم و گناه و حق خوارى توانگران مربوط دانسته‌اند . احاديث جهت بخش اين موضوع را در اين فصلها آورده‌ايم ، تا اين اصل تحوّل آفرين در افكار جا بيفتد ، و تا محرومان عوامل محروميّت خويش را بشناسند ، و به چاره انديشى دست يازند